9.
Wat aan uw kind zeggen?
Waarom
het hem/haar zeggen? Moet men het hem/haar zeggen? Dat zijn
vragen die kunnen gesteld worden door toekomstige
A.I.D.-ouders.
Het
blijkt dat heel wat A.I.D.-ouders de voorkeur geven aan het doen
overkomen dat het om een "normale" zwangerschap gaat
wat betreft het biologisch ouderschap. De echtelieden zelf willen
het soms vergeten. De
eventuele keuze om het geheim te behouden wordt gemotiveerd door:
De
ouders denken aldus het kind te vrijwaren; zij vrijwaren
derhalve eveneens
de man die aan steriliteit lijdt.
Deze houding
toont de toegeving aan, de sociale
druk aan voor een voortplanting die op het "biologische"
is gebaseerd. Dit
kan een onbewuste houding zijn; zij impliceert
evenwel de noodzaak om zich over "de
risico's van het geheim" vragen te stellen.
De
psycholoog C. Manuel (3) toont 2 risico's
in verband met het geheim aan:
Nochtans
zijn het deze risico's die kunnen verminderd
worden als het koppel zich bezint
over de zin
en
de doelgerichtheid van dit geheim,
die ze als gemotiveerd beschouwden
in hun persoonlijke situatie.
De
onthulling van A.I.D.
aan de omgeving maar niet
aan het kind, blijkt een ongeschikte
houding te zijn. Het
verhoogt het gevaar van onthulling
aan het kind door derden, op
een ongelegen moment, onder ongunstige
omstandigheden.
Anderzijds
zijn de motivaties van de
ouders om hun beroep op A.I.D te onthullen:
De
vraag die zich dan stelt is:
Hoe het
zeggen zonder het kind te kwetsen?
C.
Manuel vermelt met betrekking
tot het
verlangen om een waarheidsrelatie
met het kind aan te gaan: "Dit
veronderstelt
dat zij (de ouders) hun
beslissing, kunnen integreren
als bewijs van hun geschiktheid
om de ouderlijke bescherming
te verzekeren maar ook
om aan hun kinderen de
levenslessen getrokken
uit hun ervaring van steriliteit
door te geven." "teneinde
op positieve wijze met
hem de geschiedenis te
delen die zijn komst op
deze wereld" heeft
toegelaten.
Praktisch
moet het openbaringsproces
lange tijd
voor de adolescentie
beëindigd worden.
Het moet verschillende
keren herhaald worden,
omdat het kind
gemakkelijk "vergeet".
Op
de vraag, het al
of niet zeggen, kan
men geen radikaal
standpunt
innemen. Het gaat
vooral
over de gevoeligheid
en de overdachte
keuze van het betrokken
paar. Elke
beslissing omvat
risico's en moeilijkheden
die de A.I.D.-ouders
zich bewust moeten
worden. Om
het probleem beter
aan te kunnen,
kunnen zij hulp
en/of advies vragen
aan
de psychiater.
A.I.D. creëert
geen "nieuwe
vaders", het
zet een band, een
weliswaar krachtige
maar andere dan de
biologische band,
in de schijnwerper.
We
moeten hopen op
een evolutie van
de mentaliteit,
die eindelijk het
lijden
dat
aan de steriliteit
verbonden is erkent.
Wij
wensen u veel sterkte
en geluk toe.
Voetnota's
(1)
De centra van
bevruchting in
Frankrijk, CECOS,
worden in een officiële
structuur georganiseerd.
De Sociale
Zekerheid neemt alles
op zich.
(2)
In de Verenigde Staten,
zijn bepaalde specialisten
van mening dat 250.000
A.I.D. kinderen
geboren werden
(cijfer dat in 1980
is opgesteld).
Ondertussen komen
er elk
jaar 6.000 tot 10.000
A.I.D. baby's
in de wereld bij.
(3)
Klinisch-psycholoog
verbonden aan CECOS
(centrum van bevruchting)
van Lyon,. co-auteur
van het
boek "Les aspects
psychologique de
l'insémination
artificielle".
Ed.
SIMEP. coll. Biologie
et Psychologie, 1983.
(4) "Enfant
de personne".
Geneviève DELAISY
van
PERCEVAL. Ed.
Odile Jacob.